Δικαίωμα διαγραφής στα online καζίνο
Δικαίωμα διαγραφής είναι το δικαίωμα του παίκτη να ζητήσει από τον πάροχο παιγνίων να διαγράψει τα προσωπικά δεδομένα που τον αφορούν χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση, όπως ορίζει το άρθρο 17 του ΓΚΠΔ (Κανονισμός 2016/679). Αναφέρεται και ως «δικαίωμα στη λήθη».
Δεν είναι απόλυτο. Ενεργοποιείται μόνο όταν συντρέχει ένας από τους λόγους του άρθρου, για παράδειγμα όταν ο παίκτης ανακαλεί τη συγκατάθεσή του ή όταν τα δεδομένα δεν χρειάζονται πια για τον αρχικό τους σκοπό, και στα τυχερά παίγνια συναντά σχεδόν πάντα μια αντίθετη υποχρέωση φύλαξης.
Πότε ο πάροχος μπορεί να αρνηθεί τη διαγραφή
Το άρθρο 17 παρ. 3 του ΓΚΠΔ εξαιρεί την περίπτωση όπου η διατήρηση των δεδομένων είναι απαραίτητη για τη συμμόρφωση με νομική υποχρέωση του παρόχου.
Οι πάροχοι τυχερών παιγνίων είναι υπόχρεα πρόσωπα του ν. 4557/2018 για την πρόληψη της νομιμοποίησης εσόδων. Κατά το άρθρο 30 του νόμου, τα στοιχεία ταυτοποίησης (KYC) και συναλλαγών φυλάσσονται για πέντε έτη μετά το τέλος της σχέσης με τον πελάτη, ενώ άλλη διάταξη μπορεί να επιβάλει αιτιολογημένα μακρύτερη φύλαξη, έως τη δεκαετία.
Η διαγραφή λοιπόν είναι σχεδόν πάντα μερική. Μπορεί να καλύψει τα δεδομένα προώθησης, όχι όμως το αρχείο KYC και το ιστορικό πληρωμών πριν λήξει η προθεσμία, και ο τρόπος που κάθε πάροχος χωρίζει τις κατηγορίες διαφέρει από όρους σε όρους.
Διαγραφή, κλείσιμο λογαριασμού και αυτοαποκλεισμός
Το κλείσιμο λογαριασμού δεν ισοδυναμεί με διαγραφή δεδομένων.
Ένας λογαριασμός μπορεί να απενεργοποιηθεί ενώ τα στοιχεία του μένουν στο σύστημα, γι’ αυτό η διαγραφή ζητείται χωριστά και ρητά με βάση το άρθρο 17. Ο αυτοαποκλεισμός λειτουργεί αντίστροφα, αφού προϋποθέτει ότι ο πάροχος κρατά στοιχεία ταυτότητας για να αναγνωρίσει τον παίκτη σε νέα εγγραφή.
Η απάντηση στο αίτημα οφείλεται εντός ενός μηνός, με δυνατότητα παράτασης κατά δύο ακόμη μήνες σύμφωνα με το άρθρο 12 παρ. 3 του ΓΚΠΔ. Αν ο πάροχος αρνηθεί χωρίς να επικαλεστεί νομική υποχρέωση, το άρθρο 77 επιτρέπει καταγγελία στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα ως αρχή του κράτους συνήθους διαμονής, ακόμη κι όταν ο πάροχος λειτουργεί με ξένη άδεια.
