B2C στο iGaming

Ο B2C operator είναι το κομμάτι της αγοράς που βλέπει ο παίκτης. Κατέχει τη σχέση με τον πελάτη, τρέχει το μάρκετινγκ και το ταμείο, κάνει τον έλεγχο ταυτότητας και ηλικίας και απαντά στον ρυθμιστή για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους παίκτες του.

Σχεδόν τίποτα από όσα προσφέρει δεν το κατασκευάζει ο ίδιος.

Οι κουλοχέρηδες προέρχονται από στούντιο, το live casino από εξειδικευμένους παρόχους, ενώ το σύστημα λογαριασμών (PAM) με το πορτοφόλι, τα bonus και τις αναφορές συχνά το νοικιάζει από εταιρεία πλατφόρμας. Αυτό που ανήκει αποκλειστικά στον B2C είναι η ευθύνη. Αν μια ανάληψη καθυστερήσει ή ένα KYC απορριφθεί, ο παίκτης απευθύνεται στον operator και όχι στο στούντιο που έφτιαξε το παιχνίδι.

Ο B2C στην ελληνική αγορά

Η ΕΕΕΠ είναι η αρμόδια αρχή για τις άδειες βάσει του άρθρου 28 του ν. 4002/2011 και προβλέπει για τους διαδικτυακούς B2C δύο τύπους άδειας: μία για το στοίχημα και μία για τα λοιπά διαδικτυακά παίγνια. Ένας operator μπορεί να έχει τη μία ή και τις δύο, άρα η ύπαρξη άδειας δεν σημαίνει αυτόματα ότι καλύπτεται κάθε προϊόν που βλέπετε στο μενού. Οι προμηθευτές τεχνολογίας χρειάζονται ξεχωριστή Άδεια Καταλληλότητας. Οι αδειούχοι, από την πλευρά τους, επιτρέπεται να προσφέρουν μόνο πιστοποιημένα παίγνια από εταιρείες εγγεγραμμένες στο σχετικό μητρώο της ΕΕΕΠ.

Το όνομα στο λογότυπο δεν είναι πάντα το όνομα της εταιρείας που κατέχει την άδεια. Η νομική οντότητα εμφανίζεται συνήθως στο υποσέλιδο του site και στους όρους χρήσης, αλλά το πού ακριβώς τη βάζει διαφέρει από operator σε operator.

Στο κινητό αυτή η πληροφορία κρύβεται ευκολότερα.

Μια εφαρμογή iOS ή Android μπορεί να δημοσιεύεται από λογαριασμό developer με άλλο όνομα από εκείνο του αδειούχου. Ένα APK εκτός καταστημάτων δεν έχει καν σελίδα με στοιχεία εκδότη, οπότε το μόνο σημείο αναφοράς είναι οι όροι μέσα στην ίδια την εφαρμογή. Αυτό που ελέγχουμε πρώτο σε κάθε mobile εκδοχή είναι αν η εταιρεία των όρων της εφαρμογής ταυτίζεται με εκείνη του mobile ιστότοπου και με την εγγραφή στη λίστα αδειούχων της ΕΕΕΠ. Όταν τα ονόματα δεν συμφωνούν, αυτό είναι λόγος να σταματήσετε πριν από την πρώτη κατάθεση.

Η εφαρμογή δεν είναι από τη φύση της ασφαλέστερη από τον mobile ιστότοπο. Σε έναν αδειούχο operator και οι δύο οδηγούν κανονικά στον ίδιο λογαριασμό και στα ίδια εργαλεία ορίων και αυτοαποκλεισμού, γιατί τα διαχειρίζεται ο ίδιος B2C.

Η συχνότερη σύγχυση είναι ανάμεσα σε B2C και B2B. Ο B2B πάροχος πουλά τεχνολογία ή περιεχόμενο σε operators: στούντιο παιχνιδιών, aggregators, επεξεργαστές πληρωμών, εργαλεία KYC και πλατφόρμες. Δεν έχει σχέση με τον παίκτη και δεν κρατά ποτέ τα χρήματά του.

Ένα γνωστό όνομα παρόχου στο λόμπι δεν λέει τίποτα για την αξιοπιστία του site που το φιλοξενεί.

Περισσότερο μπερδεύει το white-label. Σε αυτό το μοντέλο ένας πάροχος πλατφόρμας δίνει έτοιμο site και ταμείο, και σε ορισμένες αγορές και την ίδια την άδεια, σε ένα brand που ασχολείται κυρίως με το μάρκετινγκ. Τότε ο B2C με τη ρυθμιστική έννοια μπορεί να είναι ο πάροχος της πλατφόρμας και όχι το brand. Πώς μοιράζονται οι ευθύνες ανάμεσά τους το ορίζει η σύμβασή τους, την οποία ο παίκτης δεν βλέπει. Γι’ αυτό μετράει ποια εταιρεία αναγράφεται ως αδειούχος στους όρους, όχι ποιο λογότυπο βλέπετε στην οθόνη.

Ένα απλό παράδειγμα: δύο καζίνο με διαφορετικά χρώματα και διαφορετικά bonus, αλλά με ίδια διάταξη ταμείου στο κινητό. Αν οι όροι τους αναφέρουν την ίδια εταιρεία, πρόκειται για έναν B2C με δύο βιτρίνες, και ένα παράπονο για καθυστερημένη ανάληψη απευθύνεται στον ίδιο αποδέκτη.