Πάροχος πλατφόρμας στο online καζίνο

Ο πυρήνας κάθε πλατφόρμας είναι το σύστημα διαχείρισης λογαριασμών παικτών, γνωστό στον κλάδο ως PAM (Player Account Management). Εκεί βρίσκονται το υπόλοιπο, το ιστορικό συναλλαγών, τα στοιχεία ταυτοποίησης και τα όρια που ορίζει ο ίδιος ο παίκτης.

Γύρω από αυτόν τον πυρήνα κουμπώνουν οι υπόλοιπες ενότητες: η μηχανή bonus που μετρά την πρόοδο του wagering, το CRM για τις προσφορές, τα εργαλεία KYC και οι συνδέσεις με τους παρόχους πληρωμών. Τα παιχνίδια έρχονται συνήθως μέσω aggregator, δηλαδή ενός ενδιάμεσου κόμβου που συνδέει δεκάδες studios με μία μόνο ενσωμάτωση.

Ο πάροχος πλατφόρμας σπάνια ταυτίζεται με τον πάροχο παιχνιδιών.

Το studio σχεδιάζει τον κουλοχέρη, τη μαθηματική του λογική και τις εκδοχές RTP που διαθέτει, ενώ η πλατφόρμα τον φιλοξενεί και καταγράφει τα πονταρίσματα. Υπάρχουν εταιρείες που κάνουν και τις δύο δουλειές, όμως πρόκειται για ξεχωριστές δραστηριότητες με ξεχωριστή πιστοποίηση. Το εύρος της υπηρεσίας διαφέρει επίσης από συμφωνία σε συμφωνία. Άλλος πάροχος δίνει μόνο το λογισμικό, άλλος αναλαμβάνει πληρωμές, υποστήριξη ή ακόμη και την άδεια, οπότε δεν υπάρχει ενιαίο πρότυπο για το τι περιλαμβάνει μια πλατφόρμα.

Ο παίκτης σπάνια βλέπει το όνομα του παρόχου πλατφόρμας, γιατί το λογισμικό κυκλοφορεί με το λογότυπο και τα χρώματα του brand. Το αναγνωρίζει όμως από τη συμπεριφορά του: δύο διαφορετικά sites με ίδιο ταμείο, ίδια φίλτρα στο λόμπι και ίδια ροή ταυτοποίησης τρέχουν σχεδόν πάντα στην ίδια κοινή πλατφόρμα.

Στο κινητό η επίδραση γίνεται πιο άμεση. Η ταχύτητα με την οποία φορτώνει το λόμπι, ο τρόπος που δουλεύει η αναζήτηση και το αν το ταμείο ανοίγει σε νέα καρτέλα ή μέσα στην εφαρμογή αποφασίζονται κυρίως στο επίπεδο της πλατφόρμας και όχι του μεμονωμένου καζίνο. Η φόρτωση ενός live τραπεζιού εξαρτάται επιπλέον από το studio, τη σύνδεση και την ηλικία της συσκευής, γι’ αυτό δεν περιγράφεται σωστά με έναν μόνο αριθμό.

Συχνά θεωρείται ότι η εφαρμογή είναι πάντα καλύτερη από τον mobile ιστότοπο, κάτι που δεν ισχύει αυτόματα. Πολλές εφαρμογές καζίνο είναι ουσιαστικά ένα κέλυφος που φορτώνει τον ίδιο ιστότοπο, οπότε τα αδύναμα σημεία της πλατφόρμας μεταφέρονται αυτούσια.

Αυτό που κοιτάζω πρώτα σε ένα νέο brand είναι αν τα εργαλεία ορίων και αυτοαποκλεισμού βρίσκονται στο ίδιο σημείο με τα «αδέλφια» του στην ίδια πλατφόρμα.

Η συχνότερη σύγχυση στα ελληνικά είναι γλωσσική. Στην καθημερινή χρήση, αλλά και σε πολλά κείμενα για την αγορά, «πάροχος» λέγεται η εταιρεία που έχει την άδεια και δέχεται τον παίκτη ως πελάτη, δηλαδή ο operator. Ο πάροχος πλατφόρμας είναι κάτι άλλο: προμηθευτής B2B που πουλά ή νοικιάζει τεχνολογία σε αυτόν τον operator.

Στην Ελλάδα η ΕΕΕΠ αδειοδοτεί τους operators, ενώ οι κατασκευαστές και προμηθευτές λογισμικού χρειάζονται χωριστή άδεια καταλληλότητας. Στο πλαίσιο του ν. 4002/2011, η πλατφόρμα και κάθε online παιχνίδι πιστοποιούνται από την ΕΕΕΠ πριν τεθούν σε λειτουργία.

White label και turnkey

Δύο μοντέλα συνεργασίας εξηγούν γιατί η διάκριση έχει σημασία. Στο white label ο operator παίρνει έτοιμη πλατφόρμα με το δικό του σήμα και, σε ορισμένες αγορές, λειτουργεί κάτω από την άδεια του παρόχου. Στο turnkey ο operator κατέχει δική του άδεια, κλείνει δικές του συμφωνίες πληρωμών και ελέγχει τα δεδομένα των παικτών, ενώ ο πάροχος δίνει την τεχνολογία.

Για τον παίκτη μετράει ποιος είναι ο κάτοχος της άδειας, όχι ποιος έγραψε τον κώδικα.

Σε μια διαφορά για ανάληψη ή για κλείσιμο λογαριασμού απευθύνεται στον operator που αναγράφεται στους όρους και στο μητρώο της ΕΕΕΠ. Ο πάροχος πλατφόρμας δεν έχει συμβατική σχέση με τον παίκτη, όσο κι αν το λογισμικό του καθορίζει κάθε βήμα της συναλλαγής.